| < Luty 2019 > |
Pn Wt Śr Cz Pt So N
        1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28      
książka życzeń i zażaleń u kerownika zakładu
1. Emigranci
2. W kraju nad Wisłą
3. Poszli sobie
4. Poza konkusem
5. Nowojorskie instytucje
6. Dla oka
7. Dla ucha

Share on Facebook

wtorek, 04 marca 2014

Funny how people meet. All these months I haven’t seen this guy before. He just shows up right on the other side from me and does what I usually do: dip in and dive, all the way across the pool, lap after lap, all the time, without stopping. It almost seems awkward: as if we were on a secret date that occurred totally unintentionally. It happened like few things ever happen in life, not even when all the careful planning, tiptoeing, arranging, compromising, pleading and oh-please-don’t-you-hurt-my-feelings-ing is executed in the most minute of details, and with the most carefully heartbreaking of efforts. Here we are: him and me, two slowly moving parcels of human flesh and thought, immersed in bluish fluid, passing each other smack dab in the middle point of the pool in an unusually well-orchestrated contrary motion. I go, then he goes; we pass each other in the middle like two trains, forever riding in opposite direction on eternally parallel tracks, never meant to cross each other’s way.


I almost feel like waving at him, but I don’t. I almost feel like smiling at him, but I don’t. It’s better this way: and as you all agree, it’s always tricky to show that one cares, isn’t it? If one does, before one knows that, one is putting oneself in a vulnerable position, doesn’t one? So here we go, shuttling to and fro, fully immersed in fluid, and fully immersed in being what we are, doing what we do. We dive and we emerge, each on their own track, each in their own thoughts. Sometimes each of us is coming from opposite side. Sometimes from the same side, and then I am racing him like crazy although it’s obvious that he is a much better swimmer -- and it makes me feel so much better about myself every time I manage to get to the finish line before him. No explaining is necessary and no discussions are held, no word exchanged; as if we agreed from the very beginning of this unusual encounter that Antoine Saint-Exupery is right, and speech is nothing but source of all misunderstandings. He does his thing, I do mine, in perfect harmony. And as we both know well, each of us is buoyed up by a force equal to the weight of the fluid displaced by our bodies: that is the one of very few things to be sure of.


Am I attracted to this man? No. Do I long to know who he is, and what he does, what are his dreams like, where he is from, why is he here and/or what wine he drinks with his dinner? None of the above. I just think this is a most remarkable of miracles that we both are here. And I am so eternally grateful that for a few fleeing minutes I can get this one thing from a total stranger who encroached on me in my secret hiding place, a thing I don’t have any strength left in me to ask from the dearest of my friends. It almost feels like I knew him all my life without knowing him at all -- because for a brief moment I am certain that he understands this one thing I keep trying and failing to explain: how does this feel to be me.

wtorek, 22 maja 2012

Le Poisson Rouge – oh how I loathe thee, let me count the ways! You over-hyped and overheated little hellhole, full of overconfident people, with your nasty bar, serving the most disgusting by-the-glass wine my $10 can buy, with your messy re-entry stamps and your disggraceful two-items-at-the-table policy! But I had to come tonight, in the name of this magical evening last November, when I heard Jeremy Denk playing Hammerklavier – and I was awestruck, verklempt, charmed, enchanted, stunned – and head-over-heels in love.

So come I did, on this rainy Monday night, with my high heel shoes killing me (very bad idea if you’re in for standing-room-only admission), my Beethoven t-shirt suddenly so appropriate for the occasion, and with a great hope for just a bit of what I felt last time around. I heard the CD our soloist was about to promote on NPR’s First Listen, and liked it, but wasn’t quite sure what to expect. Jeremy Denk, after all, is the closest classical music has to a hipster: modern to the bone, eloquent, witty, cool – a concert pianist you can actually follow on Twitter. And I freakin’ hate hipsters, even if they can play Opus 106 so beautifully they almost make me cry. I noticed last time he is not free from mannerisms some people find annoying; I, for one, did not mind so far. At least not when he was playing Ludwig Van, and that was the plan for the evening. Well, for part of it.

The place was packed – almost as packed as the last time when I was there, for the amazing Górecki evening with Jack Quartet and Signal. The well-dressed older folks, the Julliard sirens, the Manhattan School of Music clarinet-class dandies – all of them were there, with their faces lit like moons from the glow of their IPhone screens as they tapped on them mercilessly, making status updates and check-in announcements for the rest of the wired world to know where they’re at. Sipping overpriced beers, munching on tasteless chicken nuggets, waiting for the celebration to begin.

It started half-comically, with the pianist shrinking in the blinding blue spotlight which make him look like glowing zombie and rendering the Ligeti Etudes score at the stand completely illegible. A short moment of commotion. Light turned softer. The music started. And it worked.

I am quite surprised how much I enjoyed these nervous, unpredictable pieces, with their sudden turns from raging forte to the most delicate pianos (which, for my money, Denk executed quite elegantly and with great taste). I enjoyed even more the intrusion (not quite an unexpected one, as the pianist mentioned before the music started that this is what he intends to do – insert an odd piece between the Fifth and Sixth of the Ligeti’s etudes) – a Liszt/Bach transcriptions of one of the Cantatas. Surprisingly well balanced mix: almost as good as what Uchida did in her Carnegie Hall recital few years back, setting Kurtyag against Die Kunst der Fuge. Throughout the set, the rattle of bar shakers never stopped, as if the mighty bartenders wanted to tell you that music is music, however sublime – but what people want is martinis.

So it came and went, impressive if not earth-shattering, elegant if not unforgettable. A short break followed, with more blinking phone screens lighting up some of the faces. The pianist returned. The music stand was removed from the top of the massive black Steinway, which barely fit the small club stage. Then there was finally silence, and the first C-minor chord of Opus 111.

I liked what he said about the piece, and how what late Beethoven really wanted to say was not really picked up until the 20th century because the 19th was not ready for it. I liked the tempo –considerate, respectful. I liked his touch, amazingly light in the pianos, powerful in fortes without even raising his wrists too high. Niiice. The first movement of this amazing 32nd sonata, the last piano piece by the greatest of masters, always seems too short for me, in every performance – but then the second one starts, and I am in heaven. This one drifted in and lingered, but then – oh man, I feel the bloodthirsty rage every second I recall that – then, just a few bars before this most amazing transition – the one when Beethoven pulls a total Scott Joplin on us and goes jazzy, peaking into the 20th century, like this monk on the Flammarion engraving, the one who stuck his head outside the limit of the earthy realm and saw the revolving celestial spheres – right THEN some moron turned on the huge A/C unit on and all I could hear was deep, imposing, machine-like hum over Denk’s subtle passagework. Believe me, you don’t want me anyplace near deadly weapons when something like that happens in a concert hall.

Thankfully, just before his jazzy passage begins the machine stopped, and the soloist was allowed to work his magic there. It was good: energetic but not overly cheerful , just as it should be, and I wanted to hear it again right away. This, however, you don’t do to in your theme & variations piece. The next section came, and then the next one. And just as I was about to start complaining that the earth was not shaking from those chords as much as I expected, there it came: the coda. So gorgeous you want to die right with it as it fades.

Oh, lovely. It was lovely, indeed. But only that. What stayed with me afterwards was not that much Jeremy Denk’s interpretation, however graceful and well-balanced – but the overwhelming timelessness of this amazing piece: if there’s anything capable to convince me of the immortality of the soul, it is late Beethoven. But unlike that November Hammerklavier night which left me breathless, this performance got me longing for this moment – maybe ten, maybe twenty years ahead from now – when I get to hear Jeremy Denk again, an aging man, playing the same sonata as seen from a totally different spiritual place. He is an amazing pianist, that is for sure, his musicality is as impressive as his skill, and he certainly has a deep intellectual understanding of every piece of music he gets to perform – who knows, perhaps he is a new Charles Rosen, a pianist-philosopher in the making. But he is not there yet. He is a 42-year old rising star, and for the best interpretation these late pieces require the sort of humility possibly unattainable for anyone who has not yet been afraid of sticking his or her head to the worlds outside this one. And that was what I was thinking, leaving the club, not waiting for the CD signing – I wanted out, as soon as I could, before the noise of clunking wine glasses and hurried voices would wipe out the last memory of this sublime last cadence. I left. The train came for me and took me to Brooklyn.  

There was a manic subway performer in my car, rattling his maracases and yelling I AM THE CAT IN THE HAT over and over again, and then preaching – because, apparently, that is what his god told him to do: to make noise on the train all night long. The feeling was gone. The memory of this magical last chord was gone. Suddenly all I could think of was that I lost a day of my own piano practice because I went out. And as much as I enjoyed the concert, it set me even further away from that day – should it ever happen – when I will finally be able to read Opus 111, and maybe, just maybe – play it. And this, all of the sudden, made me want to cry.

sobota, 07 kwietnia 2012
It must have been 1992 or 1993, the last year I have been still living with my parents; it must have been the end of March or the beginning of April of that year. It was Easter, and what you need to know is that usually by this time of the year my younger brother would turn into a family jester. It was fun to be around him. I will always remember this one time when Ma has send him out to buy a sugar lamb – one of these dreadful, corny things that have always been a mainstay of a Polish Easter: an indispensible addition to your Easter basket which, believer or not, everyone was supposed to carry to the nearest church on the Great Saturday, to be blessed by a local priest. In these years, way before the era of imported chocolate bunnies, every local warzywniak would stock these starch-and-dyed-sugar monstrosities before the holidays in all shapes and sizes. All of them were perfectly ugly and – what made them even more pathetic – despite high sugar content, completely and utterly inedible. My Ma could not imagine an Easter without one of those things. She would buy one every year and stick it right in the middle of the other clumsily arrangement foods in your basket – the ugly piece of moulded sugar, stuck somewhere between all the hand-dyed eggs and the festive salt dish and a miniature babka you were so not supposed to eat. My brother stepped out to get the medium-size sugar lamb he was instructed to acquire, and as he came back, he handed over two Easter sugar lambs back to my stunned mother. – Why would you buy two? – we inquired, and he gave a simple and utterly logical answer that totally cracked us up: because they only had small ones in the store. I do not remember ever laughing so hard in my life.

So it was Easter again, and armed with plethora of sugar lambs in our basket, off we went, to the church, for the blessing ceremony – there was one every hour, held in a lower level of the ugly, oversized, concrete local church. No one would ever ask you if you wanted to go: you used to go when you were little and then the precedent would just continue into years to come; you just went, and everybody you ever knew went as well. It had nothing to do with any faith or lack thereof, or with any respect for the ritual or lack thereof: you just went because your mother has told you to, and as the youngest in the family you were somehow presumed to enjoy this. Which you did, perhaps, until the age of seven or so – you would just grow out of it naturally like you do grow out of your kiddie short pants; but unlike children’s clothes, rituals do not wear out easily. So like any other year – we went, just the two of us, in our late teens, carrying our carefully decorated basket with eggs and sugar lambs and babkas and kielbasa and all nine yards.

It was a short walk from where we lived, and the road would take you across the space filled tightly with almost identical, six- or seven stories high apartment buildings of the ugliest possible kind – one of these gray, concrete suburban Warsaw neighbourhoods build in the early 1970s. From afar, we could see a stream of people trickling down slowly in the same direction – mostly children escorted by parents, swinging their wicker woven baskets filled with hand-painted Easter eggs which, when finally uncovered and displayed in the church, would turn out so much prettier then these pathetic ones you have spent the entire night decorating. We were almost half way there, and it was getting crowded the closer we got, people from all over being drawn by the church’s peculiar gravity. It was almost a done deal that this trip will end up like all other such trips before, with us reaching the cold, damp interior of the lower church and spending twenty minutes of our young lives crowded among uneasy parishioners, fidgeting about in the crowded space. But then something happened.


It’s not like it has been discussed. It’s not like it has been planned. There wasn’t even a wink, a word, a sign, a sight. As we were approaching the last local deli on our way, literally three hundred yards away from the church, we just looked at each other and made a turn into a different direction. The blacktop road would veer towards the local school, deserted now, and its soccer field, still gray and covered with last years’ brown dead grass. There was no one there. We came in, we sat on a small hill behind the shabby goal gate with no net in it, and stretched our legs in the sun.

The day was warm with the warmth of these early spring days in Eastern Europe, the warmth I have never experienced since. The air smelled of freshly sprouted grass and warm soil, first dandelion flowers opened up just a day or two before. We looked into each other’s eyes again, my brother and me, and as if the act of disobedience and transgression we just committed would have not been bad and rebellious enough -- with no word about it, we lit our cigarettes.

We sat there for a while, smoking and staring into empty soccer field – and then a few minutes later just like that, without discussing it, we stood up and walked away towards our home. There was no question as of what we were going to say – from the very first moment of this silent conspiracy we just knew were going to lie about the whole thing, improvise something about boring speech and fidgety crowds and crying babies, and then just have another family Easter. We were going to hell for this, and we were both in this together.

No one has ever found out.

It took me years to realize it was the best Easter I ever had. I never told this story to anyone and neither did my brother: we both kept our silent pact about it, but we never had a chance to try this trick ever again. I moved out this very Christmas; I think next Easter my mother has finally decided not to bother with this shtick anymore. It took me leaving for another country and never coming back home for this holiday, and him dying a stupid and unnecessary death a few years later for me to finally recognize this moment for what it was. And I can see all this, as if I was there again – the younger, slimmer, sillier version of myself, on an Easter Saturday in a country that is no longer mine, with the brother I no longer have, smoking a cigarette I would no longer enjoy. I would love to go out and look for that place, that field, that spot. Perhaps we are both still there, sitting in the April sun, puffing away on our forbidden cigarettes, freezing our teenage asses on the damp cold ground, careless, drunk with joy, and immortal.

piątek, 03 czerwca 2011

NYC - Mindrelic Timelapse from Mindrelic on Vimeo.

piątek, 10 lipca 2009
W Central Parku dziś wieczorem
Jeśli się pospieszycie i dobiegniecie do Sceny Letniej w ciągu najbliższego kwadransa, zdążycie jeszcze na występ absolutnie niesamowitego muzyka z chasydzkiego Crown Heighs. A dla tych, co jak ja, nie zdążam, na pocieszenie klip z jutubki i słowa do podśpiewywania tu. Nie wiem już, kiedy się tak wzruszałam przy jakiejś piosence. Może dlatego, że ostatnio rzadko ktoś z kręgu tzw. muzyki pop przypomina mi, że kiedyś, u zarania cywilizacji, muzyka i modlitwa leżały dużo bliżej siebie.

środa, 08 lipca 2009
Próba orkiestry
Czasami dobrze jest być bezrobotnym; w końcu tylko staruszkowie i osoby bez stałego zatrudnienia mają czas w środę albo czwartek rano, kiedy odbywają się otwarte próby Nowojorskich Filharmoników. Wczesnym rankiem więc, przed dziesiątą, kiedy produktywna część populacji gna do fabryki, ja pomykam do Lincoln Center, by patrzeć i słuchać, jak inni pracują. Na wpół dopiero rozbudzona trochę nieumiejętnie próbuję wmieszać się w tłum siwowłosych pan i panów, formujących zgrabny ogonek przy wejściu na ruchome schody, prowadzące na główny parkiet; tłoczno tu i łatwo się zgubić, ale jasne włosy towarzyszącej nam Mi., rozwiane jak chorągiew sygnałowa, pozwalają utrzymać właściwy kierunek marszu. Orkiestra schodzi się powoli, pstrokata w cywilnych ubraniach; kolejni muzycy zajmują miejsca, stroją instrumenty, przegrywają jeszcze trudniejsze partie zaplanowanych na dzisiaj utworów przez przybyciem reszty kolegów. Siadam i ja; taniutki bilet wystarcza, by zając miejsce niespełna dziesięć metrów od orkiestry. Może nie jest tak odświętnie jak bywa na wieczornych koncertach, kiedy fraki orkiestry i przyćmione światła dają do zrozumienia, że stanie się coś niezwykłego – ale jestem rozemocjonowana chyba bardziej niż kiedykolwiek; czuję się, jakby wpuszczono mnie do kuchni wielkiego kuchmistrza, albo do malarskiego warsztatu, gdzie dane mi będzie widzieć i słyszeć rzeczy, których nie słyszy zwykle publiczność. Kręcę się niecierpliwie, próbując otrząsnąć resztki senności. Chudy Vivek spóźnia się skandalicznie, ale jest wreszcie, jest: w fiołkowych pepegach, z altówką i smyczkiem, jak trzeba. Już wszyscy przyszli, czekają tylko na dyrygenta. Kakofonia narastających odgłosów orkiestry jest to zgiełk sklepu z instrumentami, w którym wszyscy klienci naraz próbują przetestować każdy z dostępnych produktów. Zaraz się zacznie. Zaraz. Jeszcze tylko obój powie A, zaszumią dostrajane w ostatniej chwili struny – i to już. Już.
piątek, 03 lipca 2009
Letnia uwertura
Już za momencik będzie dużo o muzyce i muzykowaniu,więc - zbierając siły - na razie dzielę się jednym z najnowszych odkryć. Na tym koncercie niestey nie bylam, a ogromnie żaluję.

poniedziałek, 15 czerwca 2009
Muzyka w katedrze

"I'm no longer quite sure what the question is, but I do know that the answer is yes."

- Leonard Bernstein, wykład z cyklu “Unanswered Question”, Harvard, 1973

To była najdłuższa kolejka, jaką widziałam w życiu.
Dłuższa nawet niż te po papier toaletowy, które pamiętam z dzieciństwa. I niż te po bilety na Warszawski Festiwal Filmowy, w których wystawałam w studenckich czasach. Dłuższa niż ogonek do damskiej łazienki w sobotni wieczór w czeskim barze piwnym na Astorii.

Długi ciąg ludzi zaczynał się przy wejściu od Amsterdam Avenue i ciągnął w dół, wzdłuż kamiennego muru oddzielającego ogród od ciągle ruchliwej o tej porze dnia ulicy, od112th aż do rogu 110th Street, a potem w dół, w stronę Morningside Drive, i dalej, za zakręt, pod sam brzeg zielonej ściany parku. Było coś komicznego w tym, jak przybywaliśmy, jedni za drugimi, i niezmiennie na naszych twarzach malował się ten sam wyraz niedowierzania i zgrozy, w miarę, jak ogrom kolejki jawił się w pełnej krasie naszym osłupiałym oczom: obserwując tych, co właśnie przyszli, by ustawić się na szarym końcu, nie mieliśmy jak uciec od myśli, że ledwie przed paroma minutami na naszych obliczach gościł ten sam głupawy wyraz, który teraz wykrzywiał pyski świeżo przybyłych. Z ust kilku dystyngowanych osób wydobyło się nawet dosadne „shit!” – ale mimo oczywistego wstrząsu, jaki był ich udziałem, złorzeczący pokornie pomaszerowali na koniec ogonka. R. i ja—przybywszy dobrą godzinę przed planowanym rozpoczęciem wydarzenia, które zgromadziło pod drzwiami katedry świętego Jana Bożego tak znaczący tłumek—musieliśmy zadowolić się miejscem gdzieś w połowie długiej linii oczekujących, pomiędzy milczącą panią o wyglądzie bibliotekarki, pochylonej nad swoją książką, a parą rozgadanych niewiast, z których jedna miała wszystko za złe, a druga ciężki teutoński akcent. Kolejka poruszała się dość ospale, pozostawiając dość czasu, by kontemplować rozciągającą się za murem monumentalną bryłę katedry, w leniwym świetle gasnącego niedzielnego popołudnia.

Przyglądaliśmy się więc, z braku lepszego zajęcia, najpierw dziwaczej rzeźbie, stojącej w katedralnym ogrójcu – prawie dwudziestometrowej masie splątanych alegorycznych figur, jaka wyląc się mogła w połączonych głowach Lewisa Carolla i Hieronima Bosha. Żyrafy siedzą tu obok archanioła, krab wznosi wielkie szczypce ku sennemu słońcu, baranek śpi u boku lwa. Poważnie. Ten dziwaczny wybryk wyobraźni, nazywany Fontanną Pokoju, wyszedł spod ręki rzeźbiarza Grega Watta i stanął w parku dwadzieścia pięć temu, dla upamiętnienia dwustulecia anglikańskiej diecezji. Wzrok, zmęczony widokiem tego dziwoląga, chętnie szybuje ku nieco spokojniejszym formom: ku wysokim ścianom z szarego kamienia, jej ogromnym rozetom i fialom, i olbrzymim brązowym drzwiom, i neogotyckim rzeźbom, dłubanym z prawdziwie  benedyktyńską cierpliwością przez dwa pokolenia przednich kamieniarzy: biskupom i świętym, i ornamentalnym drobiażdżkom, pokrywającym niemal każdy dający się  ozdobić fragment elewacji. I wieżom, strzelistym i niedokończonym od ponad stulecia. Bo dodać tu trzeba, że ta wielka struktura – uchodząca za największy budynek w stylu gotyckim na świecie—naznaczona jest też wielką ironią. Niemal od momentu wmurowania kamienia węgielnego pod tę gigantyczną świątynię, w 1892 roku, budowa natrafiała na nieustające komplikacje. A to fundamenty, które spocząć miały na twardej manhattańskiej skale, zaplanowano zbyt płytko; a to a to wybuch II Wojny dramatycznie zredukował ilość siły roboczej, dostępnej na potrzeby olbrzymiej budowy; a to brak pieniędzy wstrzymał prace konstrukcyjne; a to pożar nadgryzł i zniszczył, co już zbudowano. Nic dziwnego, że nowojorczycy zowią ten wielki kościół katedrą świętego Jana Niedokończonego--niepomni w swej niecierpliwości, że wielkie katedry Starego Świata budowano czasem i przez pięćset lat.

„Niedokończony” jednak nie zawsze znaczy „niekompletny”, szczególnie zaś, gdy mowa o życiu kulturalnym i duchowym. Próżno by szukać na świecie innej niedokończonej budowli, w której wydarzyło się tyle rzeczy mądrych, ważnych i pięknych: od politycznych wystąpień przywódców takich jak Dalaj Lama, Martin Luther King i Desmont Tutu po artystyczne wydarzenia z udziałem przeróżnych luminarzy, od Duke’a Ellingtona przez piękną i straszną Diamandę Galas aż po podniebnego Philipe Petita, który był tu artystą –rezydentem.  Dwa razy do roku – w Nowy Rok i w Memorial Day – katedra otwiera podwoje dla melomanów, którzy mają okazje posłuchać za darmo swojej miejskiej orkiestry. I stąd ten tłum pod bramą, ta wielka kolejka po muzykę, w której wraz z innymi stoimy.

Kiedy w końcu udaje się wejść do środka – tuż przed ósmą wieczorem, gdy orkiestra, wyfraczona i w pełnej gotowości, zaczyna już stroić instrumenty przed mającym za moment nastąpić występem – kościół, mimo że olbrzymi, jest już pełen ludzi. Prawie dwa tysiące miejsc siedzących bez wyjątku zajęte: pozostaje więc wślizgnąć się przez boczną nawę do kaplicy Historii Amerykańskiej, przycupnąć na zimnym kamieniu nagrobnym biskupa Thomasa Manninga, zastygnąc w bezruchu – i czekać, aż się zacznie.

I zaczyna się, słodko i eterycznie, smyczkami Charlesa Ivesa, które szybują aż pod wielkie sklepienie w powietrzu tak przejrzystym, jakby stworzone zostało wyłącznie, by przenosić muzykę. Przez te niecałe pięć minut, gdy spod głównego ołtarza rozbrzmiewa The Unanswered Question, jedna z bodaj najpiękniejszych amerykańskich kompozycji, jakie kiedykolwiek napisano, prawie trzy tysiące ludzi, siedzących na niewygodnych drewnianych krzesełkach i poprzyklejanych gdzie popadnie do kamiennych murów – zastyga w bezruchu. Czas staje w miejscu i rusza dopiero wtedy, kiedy po wybrzmieniu ostatniego dźwięku muzycy podnoszą się  na chwilę z miejsc, by złożyć publiczności pierwszy tego wieczora ukłon. Dopiero się zaczęło, a już wszyscy siedzą jak zaczarowani, wiedząc, że cała ta męka – ponadgodzinne oczekiwanie w olbrzymiej kolejce, i niewygodne siedziska, i dojmujący chłód – wszystko to przestaje mieć znaczenie, jeśli tylko muzycy grają.

A grają pięknie. Najpierw słodkie Adagio Barbera, potem Vaughana Williamsa i wreszcie Messiaena, którego hermetyczny muzyczny język staje się dla mnie zrozumiały dopiero we wnętrzu takim jak to. We wnętrzu, gdzie nawet największy ateusz musi przez chwilę pomyśleć, że jest jednak na świecie coś świętego, choć może niekoniecznie tam, gdzie wskazują księża, mułłowie i rabini. Może raczej tam, w nocnej ciemności, gdzie patrzą teraz szklane źrenice figur na witrażach; tam, dokąd płyną ostatnie dźwięki koncertu, który skończył się tak nagle i tak pięknie jak się zaczął, wielką ciszą, większą niż ta, którą się słyszy w salach koncertowych po zakończonych występach. Ciemny błękit witraży gaśnie i gaśnie, w miarę jak gaśnie niebo nad nim – wielkie niebo, w którym siedzi zapewne dobrotliwy, brodaty bóg Palestriny i uśmiecha się do siebie, patrząc z góry na nas, cichych i skamieniałych od urody ostatnich, triumfalnych akordów Ascension.

środa, 04 lutego 2009
I [Lego] NY
Piękne rzeczy lęgną się z tęsknoty. Christoph Niemann, ilustrator i współpracownik NYT i New Yorkera, po jedenstu latach wyprowadził się z Miasta i osiadł wraz z rodziną w Berlinie. Pisuje stamtąd bloga, publikowanego na stronie internetowej New York Timesa. Do tej pory nie zwracałam na ów blog specjalnej uwagi, ale od dzisiaj na pewno się to zmieni. Autor umieściłna nim bowiem dzisiaj czarujący, minimalistyczny Lego-esej, od którego stopnieje serce każdego Nowojorczyka - a już na pewno takiego, któremu zdarzyło się wyjechać i tęsknić, i odkrywać, że życie składa się z rzeczy najmniejszych, z ulotnych drobiazgów, do których przyzwyczajamy się tak, że stają się przezroczyste. Dopiero gdy ich zabraknie, odkrywamy ich niezwykłość, kontemplujemy ich esencję, mierzymy ich rozmiarem rozmiar dziurki we własnym sercu i w krajobrazie codziennego dnia.

Obejrzyjcie koniecznie, póki można. Link pod obrazkiem.

wtorek, 20 stycznia 2009

Zdjecie zrobil znajomy fotograf, Cary Conover. Jest bardziej elokwentne od slow.

1 , 2